In the picture............

Dinsdag voor een week terug werd ik gebeld door een journaliste van Het Dagblad van het Noorden. Ze zochten met spoed een kandidaat voor de "binnenkijker" in de Wonen & Co. Of wij daar wellicht interesse voor hadden. Nou, dat had ik wel, alleen had ik slechts twee dagen de tijd om mijn huis "fotoproof" te maken. Nou was ik toevallig die zondag ervoor al bezig geweest. Ik wilde graag een eigen hoekje in de kamer: uitzicht over de weilanden, beentjes omhoog en licht om te lezen. ( lees: plaatjes kijken in mijn woonboeken/inspiratiebronnen) Dus er was al een en ander veranderd en ik was zelf al zeer tevreden over het resultaat. Nu de finesses nog. En... klein detail... Onze eettafel uit de keuken staat in de winkel in Zuidwolde en thuis zijn we in afwachting van een nieuw exemplaar. Manlief heeft daar nog even geen tijd voor. De gammele biertafel die er stond moest dus wel even vervangen worden. Met andere woorden: werk aan de winkel, euh.. het huis deze keer.

Volgers die DvhN lezen kennen de foto's al, maar voor alle anderen zet ik het hele verhaal hier ook even neer:-)
Het resultaat van de reportage is echt SUPER!! Zo zie je je huis weer eens heel anders en wat is het toch eigenlijk een heerlijke plek!
Geniet even mee:

Hoekje in de keuken. Over de verwarming hangt een doek.

Mijn "eigen" hoekje

Onderstaande foto's zijn panoramafoto's, genomen door de fotograaf. Ik heb ze weer uit de krant gefotografeerd, dus ze zijn niet echt scherp, maar geven wel een mooi beeld van de woonkamer en de keuken.

Hieronder het verhaaltje erbij:

Wie: Alma en Kees van Laarhoven (47 en 50), zoon Bastiaan (18) en poes Droppie. Dochter Nienke (20) is inmiddels het huis uit.

Waar: Oud arbeidershuisje en voormalige postkantoortje aan de rand van Echten.

Sinds: kerst 2004.

Inspiratie: woonboeken en woonbladen als Ariadne at Home, VT Wonen, Home and Garden en topfavoriet Jeanne d'Arc Living.

Woonwinkels: Het Duifje van Drenthe (Alma's eigen winkel in Ruinen: “Daar zet ik alleen maar in wat ik zelf ook in huis zou willen hebben”), Lovely Lifestyle in Hoogeveen en Sil's Home in Donkerbroek.

Favoriete plek: de keuken en – zodra het weer het toelaat –  de tuin.

Woonwens: een nieuwe keuken maken en de uitbouw aan de schuur omtoveren tot veranda met buitenkeuken en loungehoek.

Een idylle die niet went

Eén ding spraken Kees en Alma van Laarhoven af toen ze zeven jaar geleden hun huis aan de rand van Echten kochten: “Hier mogen we nooit aan wennen. We mogen dit nooit gewoon gaan vinden.” Ze hebbben woord gehouden.

Tekst: Jacqueline Wouda

Foto's: Duncan Wijting

Het huisje laat zich op zijn mooist zien. Prachtig valt de lentezon door de ramen, die uitzicht bieden op de lammetjes in het weiland ernaast. “Het is hier altijd mooi”, zegt Alma, “maar het voorjaar is toch wel favoriet. Idyllisch is het hier, absoluut.”

Kees (50) en Alma (47) wonen met zoon Bastiaan (18) in een voormalige arbeidershuisje annex postkantoortje aan de rand van Echten. Het laatste huis aan een romantisch weggetje. Naast hen scharrelt de buurman met zijn trekker over het erf. Vóór het huis ligt boerenland, op een meter of honderd afstand doorsneden door de spoorlijn naar Groningen, met in de verte de bossen bij Ruinen. “Als we alleen een rijtjeshuis in Hoogeveen hadden kunnen vinden, waren we niet verhuisd.”

Drenthe zat altijd al in hun hart en in hun hoofd. Alma en Kees kwamen er veel en graag. Familiebezoeken, vakanties. “Ik heb me altijd meer Drent dan Twent gevoeld”, zegt Alma, die opgroeide in Enschede maar van moederskant Zuidwest-Drentse roots heeft. “Ik wilde graag terug naar Drenthe.” Kees, geworteld in Tilburg, dacht er net zo over.

Toch kwam het er niet van. In de opbouwfase van hun leven kwam Drenthe nooit goed uit. Dan werd er weer een studie gevolgd naast het werk, of er was net een kind geboren, of ze hadden net een huis gekocht. “Het was nooit een handig moment.”

Toen oudste dochter Nienke – inmiddels is ze twintig en het huis uit – twaalf was en naar de middelbare school ging, kwam het besef: als het we het willen, moeten we het nú doen. “We zaten weer eens op de camping hier in Echten en besloten onszelf een jaar te geven.” Eén ding stond voorop: ze zouden geen water bij de wijn doen. Alleen hun droomhuis was goed genoeg. Niet veel later zetten ze hun handtekening onder een koopcontract. “Al voordat we binnen waren geweest, wisten we dat dit het was.”

Het huisje is ruim honderdtwintig jaar oud en heeft vele bewoners gekend. Die vertimmerde dat, die sloeg daar aan het verbouwen, weer een ander bouwde een compleet nieuwe buitenschil om de bestaande muren en het dak heen. “De één heeft het professioneler aangepakt dan de ander”, vertelt Alma, “maar de meesten rommelden maar wat aan.” En dat vinden Kees en zij wel best. Een beetje met de Franse slag, daar houden ze van. “Een huis is geen toonzaal”, zegt Kees. “Er moet in geleefd worden en dat mag je best zien.”

Die Franse slag is hier in Echten wel een Franse slag met een Scandinavische draai. 'French-Nordic' heet de stijl waarin hun huis ingericht. Wit, licht, landelijk, lieflijk, maar toch robuust en vooral niet al te netjes afgewerkt. Een oude vloer mag gewoon zichtbaar oud zijn. Een opgelapt kastje hoeft niet dekkend geverfd te zijn. Als de hond de verf van de deur krabt is dat juist mooi en geen reden om de kwast te pakken. De ladder die gisteren nog tegen de appelboom stond, doet het prima als decoratie in de woonkamer, met een opengewerkt wit kleed  nonchalant over een van de sporten gehangen. “Omdat het niet netjes mag zijn, is het is een heel makkelijke stijl” Alma loopt naar een rond tafeltje in de woonkamer. “Dit is eigenlijk een tuintafeltje, met lelijke stalen poten. Kijk maar.” Ze tilt de stof op die de poten aan het zicht onttrekt. Die heeft ze rondom aan tafeltje vastgeniet. ”Zo zie je er er niets van en het ziet er hartstikke leuk uit.”

Alma en Kees doen alles zelf in huis, van de badkamer verbouwen tot de schouw slopen of een eettafel maken. Het is vooral Alma die bedenkt hoe de inrichting eruit moet zien, maar Kees – in het dagelijks leven fiscalist – kan zich er volledig in vinden. Dat Alma het voortouw heeft, is niet zo gek. Zij bestiert het populaire brocante woonwinkeltje Duifje van Drenthe in Ruinen, dat ooit begon vanuit de schuur bij het huis in Echten. De winkel is een fijne uitlaatklep voor haar inrichtings- en decoratiedwang. “Voordat ik de winkel had, was ik thuis om de haverklap aan het veranderen. Kees werd er wel eens gek van als hij uit zijn werk kwam en alles weer ergens anders stond.”

Tegenwoordig is de inrichting vrij stabiel. “Toen we hier kwamen wonen, had ik alles heel bont gedecoreerd, met heldere kleuren en veel bloemetjes”, vertelt Alma. “Dat werd me toch te onrustig. Na een paar jaar besloot ik op deze stijl over te stappen. Mensen die me kenden zeiden dat het niets voor mij was, zo'n witte inrichting, maar ik vind het nog steeds prachtig.” Slechts één kleurrijk element overleefde de stijlmetamorfose: een bont schilderij van grofgeschildere klaprozen. “Dat was het schilderij dat mijn vader op de ezel had staan toen hij twaalf jaar geleden stierf”, vertelt Alma. “Hij had het wel drie of vier keer opnieuw opgezet en was nog steeds niet tevreden. Maar ik vind het prachtig. Dat schilderij blijft altijd.”

Dat de stijl bestendigd is, wil niet zeggen dat Alma volledig tot rust is gekomen. “Afgelopen zondag had ik me lekker op de bank genesteld met vier dikke woonboeken. Maar ik had nog maar paar bladzijden in het eerste boek gebladerd of mijn hoofd liep al over van de ideeën. Zulke boeken zouden rustgevend moeten zijn, maar ik word er alleen maar hyper van.”

Een lekker middagje relaxen werd tot zondagavond doorwerken. Had ze niet nog ergens zo'n stoel staan? Konden die kussens er misschien bij? En zo'n tafeltje kon ze toch ook nog wel ergens vinden? Alma wijst naar een luie stoel met een geïmproveerd voetenbankje ervoor. “Nu heb ik eindelijk mijn eigen plekje in de kamer, dat wilde ik al heel lang.”

Op het gebint boven Alma's plekje is met sierlijke letters een tekst aangebracht. Mit hjem er mit hjerte. “Hé ja, ik had me nog niet gerealiseerd dat ik daar nu onder zit. Wat toepasselijk.” Alma bedacht de tekst met hulp van een Deense leverancier. “Weet je wat het betekent? Mijn huis is mijn hart.”



Fijne Koninginnedag!

*bloos*

Nu had ik me toch echt voorgenomen om eens wat vaker mijn blog bij te houden, maar ik zie dat ik hier 29 januari voor het laatst was. Sorry, dames...
En er is toch genoeg gebeurd de afgelopen maanden.

Zoals jullie wellicht in andere social media van mij gelezen hebben, hebben we in februari na een kort, maar zeer hevig ziekbed mijn schoonmoeder verloren. Deze trieste gebeurtenis viel twee dagen na ons besluit om een kledingwinkel in Zuidwolde te openen. Een zeer verwarrende periode kun je wel zeggen. Aan de ene kant het grote verdriet en aan de andere kant wil je blij zijn met een nieuwe uitdaging en dat valt niet mee. Gaandeweg de weken is het ons gelukt en zeker nu Zuidwolde ruim 2 weken draait begint de vreugde de overhand (weer)  te krijgen. En daarbij is het natuurlijk meegenomen dat Zuidwolde boven verwachting draait:-)

Door al deze wendingen komt er weinig van ons eigen huis. Af en toe een beetje onkruid wieden in de tuin en hopelijk komende week alles weer netjes maken en opfleuren met wat gezellige plantjes.
Ook in huis kom ik amper aan veranderingen toe. En als ik dan op een stille zondagmiddag de woonbladen doorblader jeuken mijn handen. Ik wil dolgraag weer eens naar een brocantemarkt en reken maar dat ik dat de komende maanden af en toe eens ga doen! Mijn lijstje met markten en wensen ligt al klaar. Hopelijk kan ik jullie de komende weken wat leuks laten zien.
Voor nu zijn we blij dat we alles weer een beetje in een rustiger vaarwater hebben en wachten we met spanning op het mooie lenteweer.

O en dan nog: mijn krullen zitten nog steeds :-)