Dinsdag voor een week terug werd ik gebeld door een journaliste van Het Dagblad van het Noorden. Ze zochten met spoed een kandidaat voor de "binnenkijker" in de Wonen & Co. Of wij daar wellicht interesse voor hadden. Nou, dat had ik wel, alleen had ik slechts twee dagen de tijd om mijn huis "fotoproof" te maken. Nou was ik toevallig die zondag ervoor al bezig geweest. Ik wilde graag een eigen hoekje in de kamer: uitzicht over de weilanden, beentjes omhoog en licht om te lezen. ( lees: plaatjes kijken in mijn woonboeken/inspiratiebronnen) Dus er was al een en ander veranderd en ik was zelf al zeer tevreden over het resultaat. Nu de finesses nog. En... klein detail... Onze eettafel uit de keuken staat in de winkel in Zuidwolde en thuis zijn we in afwachting van een nieuw exemplaar. Manlief heeft daar nog even geen tijd voor. De gammele biertafel die er stond moest dus wel even vervangen worden. Met andere woorden: werk aan de winkel, euh.. het huis deze keer.
Volgers die DvhN lezen kennen de foto's al, maar voor alle anderen zet ik het hele verhaal hier ook even neer:-)
Het resultaat van de reportage is echt SUPER!! Zo zie je je huis weer eens heel anders en wat is het toch eigenlijk een heerlijke plek!
Geniet even mee:
Hoekje in de keuken. Over de verwarming hangt een doek.
Mijn "eigen" hoekje
Onderstaande foto's zijn panoramafoto's, genomen door de fotograaf. Ik heb ze weer uit de krant gefotografeerd, dus ze zijn niet echt scherp, maar geven wel een mooi beeld van de woonkamer en de keuken.
Hieronder het verhaaltje erbij:
Wie: Alma en Kees van Laarhoven (47 en 50), zoon
Bastiaan (18) en poes Droppie. Dochter Nienke (20) is inmiddels het huis uit.
Waar: Oud arbeidershuisje en voormalige
postkantoortje aan de rand van Echten.
Sinds: kerst 2004.
Inspiratie: woonboeken en woonbladen als Ariadne
at Home, VT Wonen, Home and Garden en topfavoriet Jeanne
d'Arc Living.
Woonwinkels: Het Duifje van Drenthe (Alma's eigen
winkel in Ruinen: “Daar zet ik alleen maar in wat ik zelf ook in huis zou
willen hebben”), Lovely Lifestyle in Hoogeveen en Sil's Home in Donkerbroek.
Favoriete plek: de keuken en – zodra het weer het
toelaat – de tuin.
Woonwens: een nieuwe keuken maken en de uitbouw aan
de schuur omtoveren tot veranda met buitenkeuken en loungehoek.
Een idylle die niet went
Eén ding spraken Kees en Alma van Laarhoven af toen ze zeven
jaar geleden hun huis aan de rand van Echten kochten: “Hier mogen we nooit aan
wennen. We mogen dit nooit gewoon gaan vinden.” Ze hebbben woord gehouden.
Tekst: Jacqueline Wouda
Foto's: Duncan Wijting
Het huisje laat zich op zijn mooist zien. Prachtig valt de
lentezon door de ramen, die uitzicht bieden op de lammetjes in het weiland
ernaast. “Het is hier altijd mooi”, zegt Alma, “maar het voorjaar is toch wel
favoriet. Idyllisch is het hier, absoluut.”
Kees (50) en Alma (47) wonen met zoon Bastiaan (18) in een
voormalige arbeidershuisje annex postkantoortje aan de rand van Echten. Het
laatste huis aan een romantisch weggetje. Naast hen scharrelt de buurman met
zijn trekker over het erf. Vóór het huis ligt boerenland, op een meter of
honderd afstand doorsneden door de spoorlijn naar Groningen, met in de verte de
bossen bij Ruinen. “Als we alleen een rijtjeshuis in Hoogeveen hadden kunnen
vinden, waren we niet verhuisd.”
Drenthe zat altijd al in hun hart en in hun hoofd. Alma en
Kees kwamen er veel en graag. Familiebezoeken, vakanties. “Ik heb me altijd
meer Drent dan Twent gevoeld”, zegt Alma, die opgroeide in Enschede maar van
moederskant Zuidwest-Drentse roots heeft. “Ik wilde graag terug naar
Drenthe.” Kees, geworteld in Tilburg, dacht er net zo over.
Toch kwam het er niet van. In de opbouwfase van hun leven
kwam Drenthe nooit goed uit. Dan werd er weer een studie gevolgd naast het
werk, of er was net een kind geboren, of ze hadden net een huis gekocht. “Het
was nooit een handig moment.”
Toen oudste dochter Nienke – inmiddels is ze twintig en het
huis uit – twaalf was en naar de middelbare school ging, kwam het besef: als
het we het willen, moeten we het nú doen. “We zaten weer eens op de camping
hier in Echten en besloten onszelf een jaar te geven.” Eén ding stond voorop:
ze zouden geen water bij de wijn doen. Alleen hun droomhuis was goed genoeg.
Niet veel later zetten ze hun handtekening onder een koopcontract. “Al voordat
we binnen waren geweest, wisten we dat dit het was.”
Het huisje is ruim honderdtwintig jaar oud en heeft vele
bewoners gekend. Die vertimmerde dat, die sloeg daar aan het verbouwen, weer
een ander bouwde een compleet nieuwe buitenschil om de bestaande muren en het
dak heen. “De één heeft het professioneler aangepakt dan de ander”, vertelt
Alma, “maar de meesten rommelden maar wat aan.” En dat vinden Kees en zij wel
best. Een beetje met de Franse slag, daar houden ze van. “Een huis is geen
toonzaal”, zegt Kees. “Er moet in geleefd worden en dat mag je best zien.”
Die Franse slag is hier in Echten wel een Franse slag met
een Scandinavische draai. 'French-Nordic' heet de stijl waarin hun huis
ingericht. Wit, licht, landelijk, lieflijk, maar toch robuust en vooral niet al
te netjes afgewerkt. Een oude vloer mag gewoon zichtbaar oud zijn. Een opgelapt
kastje hoeft niet dekkend geverfd te zijn. Als de hond de verf van de deur
krabt is dat juist mooi en geen reden om de kwast te pakken. De ladder die
gisteren nog tegen de appelboom stond, doet het prima als decoratie in de
woonkamer, met een opengewerkt wit kleed
nonchalant over een van de sporten gehangen. “Omdat het niet netjes mag
zijn, is het is een heel makkelijke stijl” Alma loopt naar een rond tafeltje in
de woonkamer. “Dit is eigenlijk een tuintafeltje, met lelijke stalen poten.
Kijk maar.” Ze tilt de stof op die de poten aan het zicht onttrekt. Die heeft
ze rondom aan tafeltje vastgeniet. ”Zo zie je er er niets van en het ziet er
hartstikke leuk uit.”
Alma en Kees doen alles zelf in huis, van de badkamer
verbouwen tot de schouw slopen of een eettafel maken. Het is vooral Alma die
bedenkt hoe de inrichting eruit moet zien, maar Kees – in het dagelijks leven
fiscalist – kan zich er volledig in vinden. Dat Alma het voortouw heeft, is
niet zo gek. Zij bestiert het populaire brocante woonwinkeltje Duifje van
Drenthe in Ruinen, dat ooit begon vanuit de schuur bij het huis in Echten. De
winkel is een fijne uitlaatklep voor haar inrichtings- en decoratiedwang.
“Voordat ik de winkel had, was ik thuis om de haverklap aan het veranderen.
Kees werd er wel eens gek van als hij uit zijn werk kwam en alles weer ergens
anders stond.”
Tegenwoordig is de inrichting vrij stabiel. “Toen we hier
kwamen wonen, had ik alles heel bont gedecoreerd, met heldere kleuren en veel
bloemetjes”, vertelt Alma. “Dat werd me toch te onrustig. Na een paar jaar
besloot ik op deze stijl over te stappen. Mensen die me kenden zeiden dat het
niets voor mij was, zo'n witte inrichting, maar ik vind het nog steeds
prachtig.” Slechts één kleurrijk element overleefde de stijlmetamorfose: een
bont schilderij van grofgeschildere klaprozen. “Dat was het schilderij dat mijn
vader op de ezel had staan toen hij twaalf jaar geleden stierf”, vertelt Alma.
“Hij had het wel drie of vier keer opnieuw opgezet en was nog steeds niet
tevreden. Maar ik vind het prachtig. Dat schilderij blijft altijd.”
Dat de stijl bestendigd is, wil niet zeggen dat Alma
volledig tot rust is gekomen. “Afgelopen zondag had ik me lekker op de bank
genesteld met vier dikke woonboeken. Maar ik had nog maar paar bladzijden in
het eerste boek gebladerd of mijn hoofd liep al over van de ideeën. Zulke
boeken zouden rustgevend moeten zijn, maar ik word er alleen maar hyper van.”
Een lekker middagje relaxen werd tot zondagavond doorwerken.
Had ze niet nog ergens zo'n stoel staan? Konden die kussens er misschien bij?
En zo'n tafeltje kon ze toch ook nog wel ergens vinden? Alma wijst naar een
luie stoel met een geïmproveerd voetenbankje ervoor. “Nu heb ik eindelijk mijn
eigen plekje in de kamer, dat wilde ik al heel lang.”
Op het gebint boven Alma's plekje is met sierlijke letters
een tekst aangebracht. Mit hjem er mit hjerte. “Hé ja, ik had me nog
niet gerealiseerd dat ik daar nu onder zit. Wat toepasselijk.” Alma bedacht de
tekst met hulp van een Deense leverancier. “Weet je wat het betekent? Mijn huis
is mijn hart.”
Fijne Koninginnedag!
