Bank eruit..... stoelen erin

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets op mij blog heb geschreven. Allerlei beslommeringen hebben mij weggehouden van het zelf schrijven. Wel heb ik jullie allemaal gevolgd. Nu er in huis een paar dingetjes veranderd zijn, vond ik het tijd worden weer eens iets van me te laten zien.

Zo'n 10 jaar terug kochten we een strakke leren bank (compromietje met manlief) De bank is nooit een vriendje geworden van me. Nu we de winkel in Ruinen helemaal leeg moesten maken, bleven er twee stoelen over. Mét de bank in huis was daar thuis geen plek voor, maar ik vond ze wel errug mooi. De stoelen die we al hebben zijn eigenlijk aan nieuwe bekleding toe, maar ik wil ze NIET missen, want ze zitten nog geweldig! Na enig wikken en wegen hoe we de stoelen uit de winkel toch in huis zouden kunnen krijgen, kwam manlief met het lumineuze idee on de bank weg te doen!! *wathebiktocheenslimmeman* En zo gebeurde. Nu staan op de plek van de bank twee prachtige stoelen:

 

Het tafeltje lag voor oud hout in het houthok en is in ere hersteld. In de hoek naast de stoelen mijn, nog steeds, favoriete hoekje:

 

 

Rechts zie je al een puntje van:

 

 

...........de buffetkast met de TV

 

Tegenover de twee stoelen staan de twee "oude" stoelen met als afscheiding een kleine lage boekenkast erachter, die tevens dienst doet als sidetable en daarnaast een prachtig kamerscherm. Ook een erfenisje van de winkel.

 







De mangeldoeken over de leuning verbergen de compleet versleten armleuningen :-) *bloos* De stoelen moeten eigenlijk opnieuw bekleed worden. Een klusje dat ik deze winter met mijn moeder oppak. Ik weet alleen nog niet goed welke kleur.

Terwijl ik bezig was met foto's maken werd het buiten steeds donkerder (en dat 's morgensvroeg)
De herfstzon scheen op de bomen aan de overkant terwijl de lucht erachter steeds zwarter werd:

 

Da's dus binnen én buiten genieten....

 

Een fijne dag allemaal.

 

 

 

 

Aardappelen

Wisten jullie dat de bloemen van de aardappelplant een heerlijke, lichte, zoetige geur verspreiden?



En wat is er dan fijner dan 's morgens rond negen uur in het ochtendzonnetje te fietsen tussen de aardappelvelden?

Fijne dag,



Genieten van de tuin

Zoals jullie weten ben ik een buitenmens en met onze (best wel ruime) tuin kan ik dan ook mijn hart wel ophalen. Ik merk nu al dat ik met de sluiting van onze winkel in Ruinen meer rust heb om te genieten en te werken in mijn tuin. Zo hebben we de plannen voor het buitenhuis/veranda afgelopen maandag meteen maar bij de kop gepakt. Samen met zoonlief zijn we begonnen met leeghalen van de schuur en het plaatsen van een achterwand om de veranda af te sluiten van de rest van de schuur. Deze kan dan in gebruik blijven als werkplaats. Niet dat Kees nog verder gaat met tafels maken, maar ons eigen verlanglijstje is ook nog erg groot:-)

Zo ziet het er op dit moment uit: compleet verwaarloosd, kun je wel zeggen:-( De voorwand met de ramen gaat eruit, zodat daar achter een overkapping ontstaat van 30m2. Genoeg plaats dus voor een loungehoek en een keukentje. In dit gedeelte schijnt pas 's avonds na zessen de zon, dus de ruimte blijft 's zomers heerlijk koel en dat is met name op warme dagen erg prettig, aangezien de rest van de tuin de hele dag in de zon ligt. De achterwand is al bijna klaar en wellicht dat we zondag de voorwand er al uit gaan halen. De meubeltjes die er (voorlopig)  in komen zijn ook al klaar. T.z.t. maakt Kees nog een mooie hoekloungebank en een grote eettafel.

Tussendoor genieten we van de rest van de tuin:

Vlinderstruik, hortensia en vrouwenmantel, samen in een lampetkan

En wat te denken van gisteravond: een heerlijke zwoele zomeravond, waarop we de buitenhaard maar eens aangestoken hebben:

Met niets anders dan het geluid van het knapperende hout en het geluid van de stilte........ zelfs de vogels waren al in diepe rust......

Enjoy life everyday!



Na regen komt.....



Van de vrouwenmantel is bekend dat het water prachtige sporen nalaat op de bladeren. Een mooi plaatje in de ochtendzon na een regenachtige nacht.

Maar ook op de bladen van de hosta verschijnen prachtige druppels. Met de zon erin lijkt het wel kwikzilver. Dat heb ik helaas niet in mijn camera kunnen vangen, maar ik heb er wel even van genoten....

Verder is tijdens onze vakantie de tuin lekker doorgegroeid, hoewel er buiten de vrouwenmantel nog niet veel in bloei staat. De phloxen, veronicastrum, lavendel, kogeldistels en zonnehoed hebben nog even wat tijd en ZON nodig.

De verschillende hortensia's zitten vol met a.s bloemen en beloven een ware explosie van witte bollen te worden.







Tijd voor thuis

Eén van de redenen dat ik het wat rustiger aan wilde doen met de winkel is dat ik dan weer wat meer tijd heb om lekker met mijn eigen huis bezig te zijn. De afgelopen vier jaar hebben geheel in het teken gestaan van de woonwinkel en de wensen van de klant. Daar is helemaal niets mis mee, maar ons eigen stekkie heeft de afgelopen jaren weinig tot geen aandacht gehad. En dat mis ik. Lekker rommelen thuis, nieuwe stylehoekjes maken of grotere veranderingen. Op pad voor leuke brocante voor mezelf. Meestal was er te weinig tijd en als er tijd was, dan hadden we er simpelweg de energie niet voor. Zo is de tuin behoorlijk `kleiner´ geworden. Steeds meer bloemperken moesten plaats maken voor gras en het onkruid is vaste plant geworden in de borders:-(

Maar vanaf nu hebben we meer tijd en hopelijk ook energie voor ons eigen huisje. De ideeën zijn er volop! Zo willen we nog steeds wat doen aan de keuken en wat te denken van ons tuinhuis! De keuken heb ik een tijd terug al eens overgeschilderd en dat was al een hele metamorfose en een beste vooruitgang. De wens blijft echter: beneden ladeblokken en de bovenkastjes vervangen door planken of een mooi rek.
Nou wil het toeval :-) dat wij eerste Pinksterdag naar de Summerfair in Ommen waren. En laten we daar nou tegen een GEWELDIG KEUKENREK aanlopen!



Ik was meteen verkocht. Dit was nou precies wat ik bedoelde en de maat was PERFECT!! Dus niet gezeurd: mee dat rek! Het rek heeft prachtige details en is nog helemaal heel.



In het bovenste en het onderste plankje zitten gleufjes, zodat je daar mooie bordjes in kunt zetten. Dus volgende missie: mooie-oude-bordjes-verzameling aanvullen:-)

Het rek krijgt straks ( ahum, najaar??) dezelfde kleur als de kastjes. Ach, en misschien past deze kleur wel en doe ik er helemaal niets aan. Lijkt me ook wel wat.

Oud ijzer......

.... in de tuin.
Op mijn dagelijkse rondje door de tuin viel het me op dat ik, ongemerkt, veel oud ijzer in de tuin heb staan en hangen:-)

Zoals bijvoorbeeld deze kandelaar die wat "vergeten" aan de pergola hangt

Een lange steker die straks mooi boven de phloxen uitpiept en mooi afsteekt tegen de groene haag

Een oud frans hek met een inmiddels verroest vogelkooitje waar de framboos zich lekker doorheen krult

Nog een vogelkooi, maar nu op tafel en dienstdoende als behuizing voor wat vrolijke lentetonen



Een metalen onderstel van een tafel dat helpt om weerbarstige lavatera in toom te houden.



En tot slot onze trots: de buitenhaard die na 6 jaar mooi past in de sfeer van de tuin. Als je hem met sla-olie insmeert en dan aantseekt gaat ie weer mooi glanzen, maar dat willen we niet...:-)

Al met al een verzameling waar een oud-ijzerboer bijna jaloers op zou worden, hahaha. Onze tuin is er (bijna)  klaar voor en wij al helemaal, dus laat het mooie weer maar komen. 









In the picture............

Dinsdag voor een week terug werd ik gebeld door een journaliste van Het Dagblad van het Noorden. Ze zochten met spoed een kandidaat voor de "binnenkijker" in de Wonen & Co. Of wij daar wellicht interesse voor hadden. Nou, dat had ik wel, alleen had ik slechts twee dagen de tijd om mijn huis "fotoproof" te maken. Nou was ik toevallig die zondag ervoor al bezig geweest. Ik wilde graag een eigen hoekje in de kamer: uitzicht over de weilanden, beentjes omhoog en licht om te lezen. ( lees: plaatjes kijken in mijn woonboeken/inspiratiebronnen) Dus er was al een en ander veranderd en ik was zelf al zeer tevreden over het resultaat. Nu de finesses nog. En... klein detail... Onze eettafel uit de keuken staat in de winkel in Zuidwolde en thuis zijn we in afwachting van een nieuw exemplaar. Manlief heeft daar nog even geen tijd voor. De gammele biertafel die er stond moest dus wel even vervangen worden. Met andere woorden: werk aan de winkel, euh.. het huis deze keer.

Volgers die DvhN lezen kennen de foto's al, maar voor alle anderen zet ik het hele verhaal hier ook even neer:-)
Het resultaat van de reportage is echt SUPER!! Zo zie je je huis weer eens heel anders en wat is het toch eigenlijk een heerlijke plek!
Geniet even mee:

Hoekje in de keuken. Over de verwarming hangt een doek.

Mijn "eigen" hoekje

Onderstaande foto's zijn panoramafoto's, genomen door de fotograaf. Ik heb ze weer uit de krant gefotografeerd, dus ze zijn niet echt scherp, maar geven wel een mooi beeld van de woonkamer en de keuken.

Hieronder het verhaaltje erbij:

Wie: Alma en Kees van Laarhoven (47 en 50), zoon Bastiaan (18) en poes Droppie. Dochter Nienke (20) is inmiddels het huis uit.

Waar: Oud arbeidershuisje en voormalige postkantoortje aan de rand van Echten.

Sinds: kerst 2004.

Inspiratie: woonboeken en woonbladen als Ariadne at Home, VT Wonen, Home and Garden en topfavoriet Jeanne d'Arc Living.

Woonwinkels: Het Duifje van Drenthe (Alma's eigen winkel in Ruinen: “Daar zet ik alleen maar in wat ik zelf ook in huis zou willen hebben”), Lovely Lifestyle in Hoogeveen en Sil's Home in Donkerbroek.

Favoriete plek: de keuken en – zodra het weer het toelaat –  de tuin.

Woonwens: een nieuwe keuken maken en de uitbouw aan de schuur omtoveren tot veranda met buitenkeuken en loungehoek.

Een idylle die niet went

Eén ding spraken Kees en Alma van Laarhoven af toen ze zeven jaar geleden hun huis aan de rand van Echten kochten: “Hier mogen we nooit aan wennen. We mogen dit nooit gewoon gaan vinden.” Ze hebbben woord gehouden.

Tekst: Jacqueline Wouda

Foto's: Duncan Wijting

Het huisje laat zich op zijn mooist zien. Prachtig valt de lentezon door de ramen, die uitzicht bieden op de lammetjes in het weiland ernaast. “Het is hier altijd mooi”, zegt Alma, “maar het voorjaar is toch wel favoriet. Idyllisch is het hier, absoluut.”

Kees (50) en Alma (47) wonen met zoon Bastiaan (18) in een voormalige arbeidershuisje annex postkantoortje aan de rand van Echten. Het laatste huis aan een romantisch weggetje. Naast hen scharrelt de buurman met zijn trekker over het erf. Vóór het huis ligt boerenland, op een meter of honderd afstand doorsneden door de spoorlijn naar Groningen, met in de verte de bossen bij Ruinen. “Als we alleen een rijtjeshuis in Hoogeveen hadden kunnen vinden, waren we niet verhuisd.”

Drenthe zat altijd al in hun hart en in hun hoofd. Alma en Kees kwamen er veel en graag. Familiebezoeken, vakanties. “Ik heb me altijd meer Drent dan Twent gevoeld”, zegt Alma, die opgroeide in Enschede maar van moederskant Zuidwest-Drentse roots heeft. “Ik wilde graag terug naar Drenthe.” Kees, geworteld in Tilburg, dacht er net zo over.

Toch kwam het er niet van. In de opbouwfase van hun leven kwam Drenthe nooit goed uit. Dan werd er weer een studie gevolgd naast het werk, of er was net een kind geboren, of ze hadden net een huis gekocht. “Het was nooit een handig moment.”

Toen oudste dochter Nienke – inmiddels is ze twintig en het huis uit – twaalf was en naar de middelbare school ging, kwam het besef: als het we het willen, moeten we het nú doen. “We zaten weer eens op de camping hier in Echten en besloten onszelf een jaar te geven.” Eén ding stond voorop: ze zouden geen water bij de wijn doen. Alleen hun droomhuis was goed genoeg. Niet veel later zetten ze hun handtekening onder een koopcontract. “Al voordat we binnen waren geweest, wisten we dat dit het was.”

Het huisje is ruim honderdtwintig jaar oud en heeft vele bewoners gekend. Die vertimmerde dat, die sloeg daar aan het verbouwen, weer een ander bouwde een compleet nieuwe buitenschil om de bestaande muren en het dak heen. “De één heeft het professioneler aangepakt dan de ander”, vertelt Alma, “maar de meesten rommelden maar wat aan.” En dat vinden Kees en zij wel best. Een beetje met de Franse slag, daar houden ze van. “Een huis is geen toonzaal”, zegt Kees. “Er moet in geleefd worden en dat mag je best zien.”

Die Franse slag is hier in Echten wel een Franse slag met een Scandinavische draai. 'French-Nordic' heet de stijl waarin hun huis ingericht. Wit, licht, landelijk, lieflijk, maar toch robuust en vooral niet al te netjes afgewerkt. Een oude vloer mag gewoon zichtbaar oud zijn. Een opgelapt kastje hoeft niet dekkend geverfd te zijn. Als de hond de verf van de deur krabt is dat juist mooi en geen reden om de kwast te pakken. De ladder die gisteren nog tegen de appelboom stond, doet het prima als decoratie in de woonkamer, met een opengewerkt wit kleed  nonchalant over een van de sporten gehangen. “Omdat het niet netjes mag zijn, is het is een heel makkelijke stijl” Alma loopt naar een rond tafeltje in de woonkamer. “Dit is eigenlijk een tuintafeltje, met lelijke stalen poten. Kijk maar.” Ze tilt de stof op die de poten aan het zicht onttrekt. Die heeft ze rondom aan tafeltje vastgeniet. ”Zo zie je er er niets van en het ziet er hartstikke leuk uit.”

Alma en Kees doen alles zelf in huis, van de badkamer verbouwen tot de schouw slopen of een eettafel maken. Het is vooral Alma die bedenkt hoe de inrichting eruit moet zien, maar Kees – in het dagelijks leven fiscalist – kan zich er volledig in vinden. Dat Alma het voortouw heeft, is niet zo gek. Zij bestiert het populaire brocante woonwinkeltje Duifje van Drenthe in Ruinen, dat ooit begon vanuit de schuur bij het huis in Echten. De winkel is een fijne uitlaatklep voor haar inrichtings- en decoratiedwang. “Voordat ik de winkel had, was ik thuis om de haverklap aan het veranderen. Kees werd er wel eens gek van als hij uit zijn werk kwam en alles weer ergens anders stond.”

Tegenwoordig is de inrichting vrij stabiel. “Toen we hier kwamen wonen, had ik alles heel bont gedecoreerd, met heldere kleuren en veel bloemetjes”, vertelt Alma. “Dat werd me toch te onrustig. Na een paar jaar besloot ik op deze stijl over te stappen. Mensen die me kenden zeiden dat het niets voor mij was, zo'n witte inrichting, maar ik vind het nog steeds prachtig.” Slechts één kleurrijk element overleefde de stijlmetamorfose: een bont schilderij van grofgeschildere klaprozen. “Dat was het schilderij dat mijn vader op de ezel had staan toen hij twaalf jaar geleden stierf”, vertelt Alma. “Hij had het wel drie of vier keer opnieuw opgezet en was nog steeds niet tevreden. Maar ik vind het prachtig. Dat schilderij blijft altijd.”

Dat de stijl bestendigd is, wil niet zeggen dat Alma volledig tot rust is gekomen. “Afgelopen zondag had ik me lekker op de bank genesteld met vier dikke woonboeken. Maar ik had nog maar paar bladzijden in het eerste boek gebladerd of mijn hoofd liep al over van de ideeën. Zulke boeken zouden rustgevend moeten zijn, maar ik word er alleen maar hyper van.”

Een lekker middagje relaxen werd tot zondagavond doorwerken. Had ze niet nog ergens zo'n stoel staan? Konden die kussens er misschien bij? En zo'n tafeltje kon ze toch ook nog wel ergens vinden? Alma wijst naar een luie stoel met een geïmproveerd voetenbankje ervoor. “Nu heb ik eindelijk mijn eigen plekje in de kamer, dat wilde ik al heel lang.”

Op het gebint boven Alma's plekje is met sierlijke letters een tekst aangebracht. Mit hjem er mit hjerte. “Hé ja, ik had me nog niet gerealiseerd dat ik daar nu onder zit. Wat toepasselijk.” Alma bedacht de tekst met hulp van een Deense leverancier. “Weet je wat het betekent? Mijn huis is mijn hart.”



Fijne Koninginnedag!