Daarom heet mijn blog....

...Echtens Paradijs. Het gebeurt niet vaak dat ik 's morgens om half 7 al in de woonkamer zit, maar vandaag wel. En word ik verwend!! Terwijl ik op de bank achter mijn laptopje zit springt er zomaar een hert door het pas geploegde weiland voor ons huis. Tuurlijk, je ziet hier bijna iedere week wel een aantal keren een hert. Maar dat is toch meestal wat meer het bos in. Nu kon ik het vanaf mijn bank bewonderen. Het leek een beetje verdwaald. Hopelijk is ie weer goed het spoor overgekomen.

Toen ik een paar dagen geleden vroeg ( lees: vóór 8 uur) naar Ruinen reed stak er voor mij een vos de weg over. Prachtig van kleur met een mooie volle staart.Op z'n gemakje liep Lowietje van rechts naar links weer het bos in.
Kijk, da's nou Echtens Paradijs.

Over as en échte drama's

Gisteravond werden we onverwacht wéér opgeschrikt door het trieste bericht uit Afghanistan dat twee van "onze" jongens een aanslag van een bermbom niet hebben overleefd.
Elke keer weer word ik boos en verdrietig als ik dit soort berichten hoor. Ook nu staan de tranen in mijn ogen.
Wellicht speelt mijn ervaring uit 1983 hierin een rol: ik werkte als 18 jarige als douanier op Schiphol en zag "onze" jongens terugkomen uit Libanon. Het grootste gedeelte waren jonge, uitgelaten knapen, blij dat ze eindelijk na maanden hun geliefden weer konden zien en dat ze veilig thuis waren gekomen. Maar de beelden die ik nooit vergeet betreft de jongens die met een dwaze, nietsziende blik, ondersteund door twee superieuren, omdat ze zichzelf letterlijk en figuurlijk niet meer op de been konden houden weer naar huis keerden. Hun hele voorkomen doordrenkt van de ellende die ze hadden gezien en meegemaakt. Bij elke discussie in Den Haag over wel of geen missie, bij berichten over gevechten waar "onze" jongens bij betrokken zijn enz, enz, zie ik deze beelden. Ik raak ze niet kwijt. En ik vraag me af: moet dat nou?! Oké, ze zijn er voor het behoud van onze vrijheid, maar is onze grootste bedreiging wel onze medemens? Of is het wellicht de natuur?
Op dit moment ligt de helft van de europese economie stil, omdat een vulkaanuitbarsting in IJsland ons "in de as" heeft gelegd. Als ik roep 12/26 kijkt iedereen me raar aan, maar als ik roep 9/11 weet de hele wereld waar ik het over heb. Toch heeft de tsunami destijds vele malen meer slachtoffers geëist dan de aanslag op de Twintowers. Hiermee wil ik de aanslag zeker niet bagatatliseren, maar waarom zijn we zo geobsedeerd door onze medemens? Willen we de controle, zijn we zo afgunstig naar elkaar? Wat is het toch dat we ons altijd maar met iedereen willen bemoeien en moeten "onze" jongens daar dan écht zo zwaar voor boeten? Tuurlijk verdienen de mensen in Afghanistan en waar dan ook hun vrijheid, maar
ik vind het heel moeilijk. Het is zo dubbel!  Nogmaals ik wil hier geen enkele geweldsactie, door mens of natuur bagataliseren en iedereen verdient zijn plekje op deze wereld en heeft het recht dat te ( laten) beschermen,  maar elke keer zie ik dat beeld terug van die jongens op Schiphol. Hoeveel leed dragen die jongens met zich mee, als hun aanblik mij al zo aangrijpt? Is dat het waard???
Daarom dit kaarsje: voor Jeroen en Marc en alle andere helden die voor onze vrijheid zijn gesneuveld.

18 jaar!

Morgen wordt ze 18.... onze dochter Nienke.

Ze is door omstandigheden al bijna twee jaar het huis uit. Doet veel vrijwilligerswerk en ondanks haar beperking heeft ze inmiddels een baantje. Apetrots zijn we hoe ze zich redt. We hopen binnenkort een eigen flatje voor d'r te vinden.

P.S. Ze lijkt sprééékend op d'r moeder, hihihihihihi

So little time and so much to see...........

Op het moment is het erg druk in de winkel en ben ik nu al 16 dagen op rij aan het "werk".
Kom ik normaal gesproken al weinig toe aan het bezoeken van jullie blogs, nu ligt dat eerlijk gezegd helemaal stil. Vanmorgen om half zeven opgestaan en even de tijd genomen om wat rond te neuzen in blogland.
Wat kom ik dan toch een prachtige plaatjes en berichtjes tegen! En wat heb ik alweer veel "gemist!" Ik ben vooral onder de indruk van de foto's die jullie maken. Zelf heb ik ten eerste geen supersonisch toestel en ten tweede moet ik echt leren om de tijd te nemen om een foto te maken.
Ben enigszins een "Juultje Ongeduld" wat dat betreft.
Heb me nu, na het zien van jullie prachtige posten en foto's voorgenomen op zoek te gaan naar een beter toestel. Zolang je echter de tijd niet hebt ( lees: neemt) vond ik het ook niet de moeite. Maar dat gaat dus binnenkort veranderen.
Heb ik dan straks weer een nieuwe hobby?????

Ook neem ik me voor om iedere ochtend te beginnen met een rondje in blogland!
Dus tot gauw!!

Nog meer schatten.....

Bij de grote verhuisopruiming bij mijn moeder op zolder kwamen we ook deze schatten nog tegen...

Met deze twee lieverds hebben zowel mijn dochter als ikzelf heel wat uurtjes doorgebracht.

Het pakje van Liesje had ik gemaakt voor onze dochter. Ze heeft het tot 5 weken na haar geboorte gedragen. Ook onze zoon heeft de eerste weken hierin geslapen.

Het haar van deze dame is niet meer wat het geweest is, maar goed na ruim 30 jaar ....

Een gigabak vol met Duplo. Totdat ze 12 en 14 waren hebben ze hier mee gespeeld. Wat een geweldig speelgoed.

Zo zie je maar, waar zo'n zolderopruiming al niet goed voor is:-))

Fijne dag allemaal,

Keukenmetamorfose afgerond

Mijn moeder gaat verhuizen. Eindelijk heeft ze na 2 jaar en 3 maanden haar huis verkocht. Haar huis hier in Drenthe is echter een stuk kleiner en dus kan niet alles mee. Zo jammer:-))
Laat ze nou ook een prachtige kast overhouden die precies in onze keuken past!!!
Een mooie oude apothekerskast.

Hij past precies!!!!

Zo te zien nog ruimte genoeg voor heel veel nieuwe serviesonderdelen:-))

Nu is de keuken helemaal naar ons zin.

Verslag van een "vrije" dag

Vandaag was mijn vrije dag. Het was gisteren echter zo druk in de winkel dat ik lang niet alles had afgerond. Dus vanmorgen om half 9 eerst nog maar "even" naar de winkel. Om 12 uur gauw vertrokken om te voorkomen dat mijn vrije dag helemaal in het water zou vallen.
Op naar Zwolle. Ik was serieus van plan om de Art- winkels te plunderen.
Nu dat is aardig gelukt. Of de mensen in de Diezerstraat me ook voorbij hebben zien flitsen, weet ik niet, maar de dames van Art weten in ieder geval dat ik geweest ben.
Zij die mij al een tijdje kennen zullen verbaasd staan over mijn keuze, maar ik ben blijkbaar aanbeland in een nieuwe fase:-)) Langer haar en kleurrijke kleding i.p.v. korte stekeltjes en zwarte kleding.
Let op, daar komt ie:

een katoenen jurk met een prachtig patroon aan de onderkant:

een typische Art- jurk met een geweldige pasvorm voor de grotere maat.

Met het vestje erop helemaal leuk.

Zonder vestje ook trouwens met een witte petticoat en een wit vestje?

Dit hes/ jurkje kleed ook geweldig. Heerlijk met een vestje en een gekke legging.

Ik was altijd al fan van Art, maar de collectie die er nu hangt is levensgevaarlijk! Wat een heerlijke gezellige kleurtjes en wat een prachtige ontwerpen weer.

Ik moet niet te vaak naar Zwolle....