Watte!?

Ja, watten in mijn oren , mijn hoofd en mijn keel, maar wat was het geweldig!
Onthoud deze naam:

BAD MEDICINE
Bon jovi
Tribute band

Helemaal uit Limburg voor een handje vol publiek geven ze een meer dan geweldig optreden. Het was echt super. Wat een keigoede band en wat een vreselijk aardige mannen. Volgende keer voor een volle zaal in de Tamboer, jongens.

Over twee weken gaat Nienke naar het beach concert met de échte BonJovi, Kane en Di-rect. Nou, dit was een best opwarmertje!

Bon Jovi Tribute

?? zul je denken, wat nu? Wel sinds een vakantie in Finland toen we in de auto de CD van Bon Jovi grijs gedraaid hebben zijn we allemaal fan. We hebben er iets mee. Ieder nummer doet ons weer denken aan die heerlijke wintervakantie in de sneeuw.
Onze dochter, Nienke, is vrijwilligster in het Podium. Dit is een cultureel centrum in Hoogeveen. Hier treden (alternatieve) bands op en vinden allerhande culturele evenementen plaats. Nienke is hier helemaal thuis. Ze heeft op een gegeven moment gevraagd of ze een BonJovi Tribute night mocht organiseren. En dat mocht.
Het Podium heeft buiten een kleine subsidie geen inkomsten. Elk evenement moet zichzelf dus bekostigen. Tja, en zo'n met prijzen behangen tributeband is niet goedkoop. Alles had ze voor elkaar, de band, het voorprogramma, maar ja, wel een gaatje in de begroting.
Ik was uiteraard apetrots op d'r dat juist zij dit helemaal alleen had geregeld en heb me dus opgeworpen als sponsor voor het resterende bedrag(je), zodat de avond door kon gaan.

Gisteren stond het in alle kranten aangekondigd. Leuk, hoor, als je dan weet wie en wat er achter zit.

Morgenavond is het zover en uiteraard zijn we met z'n drieën van de partij. Ik hoop voor haar en iedereen van het Podium dat het loeidruk wordt!
Wij gaan morgen stappen als tribute aan Nienke (en een beetje aan BonJovi)

Lente.... zon en fluitekruid

Eindelijk begint het er op te lijken. De temperatuur stijgt en de bermen staan vol met één van mijn favoriete lentebrengers: fluitekruid

Op de fair had ik al een kan vol staan en nu ook op de tuintafel.

Nog een favoriet die druk bezig is om er weer wat van te maken. De pioenrozen zitten aardig in de knop. Ik ben alleen bang dat ze net gaan bloeien als we op vakantie zijn:-(

En heel langzaamaan "verdwijnen" de tuinbeelden weer naar de achtergrond. Niet dat ik ze niet mooi vind, integendeel. Juist als ze zo nèt tussen het groen doorpiepen vind ik ze het mooist:

Van deze schat zie je over een paar weken nauwelijks nog iets. De veronicastrum die er achter staat zal de (b)engel nagenoeg aan het gezicht onttrekken. Heerlijk spannend.

En ook deze dame weet zich straks "gekleed" door phloxen en stokrozen en al wat er maar in mijn wilde tuintje zal gaan bloeien.

Voedertijd

Het is bij ons onder de dakpannen al weer tijden een lawaai van jewelste en de eerste jonge mereltjes zijn er al. Eén van hen is blijkbaar iets te vroeg begonnen aan z'n vlieglessen.
Terwijl ik, met uitzicht over de weilanden, sta te strijken zie ik ineens op het gras in de voortuin een klein jong vogeltje zitten.

Aan de overkant van 't weggetje, gevaarlijk dichtbij, zit een grote kraai op de loer....

Maar gelukkig, daar is mama met wat lekkers,

Jammie, jammie...

Nadat ik de kraai tot drie keer toe op tijd heb kunnen wegjagen, heb ik de kleine maar een beetje verdekter opgesteld. Als dank kreeg ik meteen een flats in mijn handen:-)).

 Hopelijk vindt z'n moeder hem weer en de kraai of de katten niet.

Maar ja, ook dat is de natuur.

Geheel tegen mijn principes in!

Het is zondagmorgen half negen en ik ben druk bezig met....mijn "werk". Dit stukje wil ik wel even werk noemen. Het is nl. de administratie. Door alle drukte van de afgelopen weken in de winkel ben ik er al weken niet aan toegekomen en heb allen het hoogst nodige gedaan. Eigenlijk wil ik niet meer thuis werken en over het algemeen kan ik het ook aardig redden om om half zes gewoon te stoppen. Maar nu dus even niet. Om half drie moet alles klaar zijn, want...
vanmiddag de ontknoping van de voetbalcompetitie en ik als voetbalfan ( en nu ineens ook weer een beetje een tukker, (ben nl. opgegroeid in Enschede)) zit vanmiddag om half drie natuurlijk voor de buis. Ik zou het als voetbalfan ook wel erg leuk vinden als nu eens niet één van de grote drie ( zoals ze nog steeds genoemd worden) het kampioensschap binnen haalt.
Dus, jongs, zet 'm op en laat die amsterdammers een poepie ruuk'n!

Daarom heet mijn blog....

...Echtens Paradijs. Het gebeurt niet vaak dat ik 's morgens om half 7 al in de woonkamer zit, maar vandaag wel. En word ik verwend!! Terwijl ik op de bank achter mijn laptopje zit springt er zomaar een hert door het pas geploegde weiland voor ons huis. Tuurlijk, je ziet hier bijna iedere week wel een aantal keren een hert. Maar dat is toch meestal wat meer het bos in. Nu kon ik het vanaf mijn bank bewonderen. Het leek een beetje verdwaald. Hopelijk is ie weer goed het spoor overgekomen.

Toen ik een paar dagen geleden vroeg ( lees: vóór 8 uur) naar Ruinen reed stak er voor mij een vos de weg over. Prachtig van kleur met een mooie volle staart.Op z'n gemakje liep Lowietje van rechts naar links weer het bos in.
Kijk, da's nou Echtens Paradijs.

Over as en échte drama's

Gisteravond werden we onverwacht wéér opgeschrikt door het trieste bericht uit Afghanistan dat twee van "onze" jongens een aanslag van een bermbom niet hebben overleefd.
Elke keer weer word ik boos en verdrietig als ik dit soort berichten hoor. Ook nu staan de tranen in mijn ogen.
Wellicht speelt mijn ervaring uit 1983 hierin een rol: ik werkte als 18 jarige als douanier op Schiphol en zag "onze" jongens terugkomen uit Libanon. Het grootste gedeelte waren jonge, uitgelaten knapen, blij dat ze eindelijk na maanden hun geliefden weer konden zien en dat ze veilig thuis waren gekomen. Maar de beelden die ik nooit vergeet betreft de jongens die met een dwaze, nietsziende blik, ondersteund door twee superieuren, omdat ze zichzelf letterlijk en figuurlijk niet meer op de been konden houden weer naar huis keerden. Hun hele voorkomen doordrenkt van de ellende die ze hadden gezien en meegemaakt. Bij elke discussie in Den Haag over wel of geen missie, bij berichten over gevechten waar "onze" jongens bij betrokken zijn enz, enz, zie ik deze beelden. Ik raak ze niet kwijt. En ik vraag me af: moet dat nou?! Oké, ze zijn er voor het behoud van onze vrijheid, maar is onze grootste bedreiging wel onze medemens? Of is het wellicht de natuur?
Op dit moment ligt de helft van de europese economie stil, omdat een vulkaanuitbarsting in IJsland ons "in de as" heeft gelegd. Als ik roep 12/26 kijkt iedereen me raar aan, maar als ik roep 9/11 weet de hele wereld waar ik het over heb. Toch heeft de tsunami destijds vele malen meer slachtoffers geëist dan de aanslag op de Twintowers. Hiermee wil ik de aanslag zeker niet bagatatliseren, maar waarom zijn we zo geobsedeerd door onze medemens? Willen we de controle, zijn we zo afgunstig naar elkaar? Wat is het toch dat we ons altijd maar met iedereen willen bemoeien en moeten "onze" jongens daar dan écht zo zwaar voor boeten? Tuurlijk verdienen de mensen in Afghanistan en waar dan ook hun vrijheid, maar
ik vind het heel moeilijk. Het is zo dubbel!  Nogmaals ik wil hier geen enkele geweldsactie, door mens of natuur bagataliseren en iedereen verdient zijn plekje op deze wereld en heeft het recht dat te ( laten) beschermen,  maar elke keer zie ik dat beeld terug van die jongens op Schiphol. Hoeveel leed dragen die jongens met zich mee, als hun aanblik mij al zo aangrijpt? Is dat het waard???
Daarom dit kaarsje: voor Jeroen en Marc en alle andere helden die voor onze vrijheid zijn gesneuveld.