Ja, je ziet het goed, het is 3:17 als ik dit berichtje begin. Al bijna een jaar word ik geteisterd door slecht slapen. Het is vreselijk. Meestal word ik tussen 2 en 3 wakker en val ik tussen 5 en 6 weer in slaap. De laatste maanden komen daar nog lichamelijke ongemakken bij en word ik wakker met het idee dat ik op een zwoele zomernacht vergeten ben het dekbed uit het hoeslaken te halen.
De overgang: overgang waarheen? Kijk, de puberteit snap ik: van meisje naar volwassen vrouw. Maar de overgang???? Waarnaartoe?? Is het deze onzekerheid die mij het angstzweet op de rug zet. Of zijn het enkel mijn hormonen. Hoeveel van die dingen heb ik eigenlijk?

Vannacht maar besloten om uit bed te gaan. Het gedraai en gewoel maakt het allemaal niet beter.  En ja, ik weet best dat je je het beste er maar aan over kunt geven, maar we weten allemaal dat in de nachtelijke uurtjes vaak je slechtste dromen uitkomen, je beste ideeën ontstaan en je grootste plannen worden gesmeed. Best druk ook nog wel, eigenlijk...Geen wonder dat je het daar warm van krijgt. "De kunst is om je geest stil te zetten en rustig te wachten tot je weer in slaap valt", zegt de dokter. Ja, tuurlijk. Maar hij is dan ook geen vrouw.....

En dan heb ik het alleen nog maar over de nachten. Overdag spontaan opvliegers die soms zo lang duren dat ik bang ben dat ik niet meer beneden kom. Op die momenten kan de kachel wel uit, want de warmte die ik uitstraal kan de hele omgeving wel verwarmen.

Ik heb inmiddels medicijnen en hoop dat deze gaan helpen. Uiteraard moeten diezelfde hormonen nog even wennen aan de nieuwe stoffen die ze krijgen toegediend, dus het duurt nog even.

Maar ach, het is niet allemaal kommer en kwel: mijn maandelijkse periodes zijn al maanden verleden tijd. Veel mensen roepen: "O, je bent afgevallen!" De spiegel zegt mij hetzelfde, de schaal echter niet. Blijkbaar verandert mijn lichaam deze keer in mijn voordeel:-) Dus, ach, het komt allemaal wel weer goed.

Nu maar weer lekker slapen....